Webailesi Portal Sistemi

marachai 2019 jbmenusuicin mg verme komudu istiom jbmenude mg verince 10yazinca chatte 86 felan yazior ratgele bişi yazior ondan

Zombie escape için slotlara ne verilebilir? 

- her map başı cp 
- bıçakmenu

yapıldı baska ne olabilir?

İstediğim çalışma: ( Panel diyebilirim :/ ( bilmiyorum ne denir )
İstediğim renkler: ( Mavi yada Kırmızı Farketmez )
Özel Olarak: ( Benzerse Güzel Olur , Saber Olsun lütfen)
Benzer Çalışma: ( https://i.imgyukle.com/2020/05/03/rLEodo.png )
Eklemek Istedikleriniz: ( .mp4 yada mov olarak atarsanız güzel olur )
Resim Boyutu: (Çok Büyük Olmasın Banner'a Sığacak Kadar Yeter )
Yazılacak Yazı: ( Hoşgeldin Ya Sehri Ramazan )


Ek Olarak : Panelin Gerçeğini Bu Ts3de Gördüm -> desturgaming 

---

Gerçeğine Benzetmeye Çalışırsanız Sevinirim ( Dönme Efekti felan olmasada olur yada arkadan yavaş gelme vb. sadece saber bile yeterli şimdiden yapan arkadaşa teşekkürler )

15 Haziran 1925'te İzmir'in Menemen ilçesinde doğdu. 11 Ekim 2005'te İstanbul'da yaşamını yitirdi. İzmir'de Karşıyaka Cumhuriyet İlkokulu ve Karşıyaka Ortaokulu'nu bitirdi. Atatürk Lisesi'ndeki öğrenciliği sırasında Türk Ceza Kanunu'nun 141. maddesine aykırı davrandığı gerekçesiyle tutuklandı ve okuldan uzaklaştırıldı. Danıştay kararıyla eğitimi sürdürme hakkını kazandı. İstanbul'da Işık Lisesi'nden mezun oldu. İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ndeki yüksek öğrenimini yarıda bıraktı.
İlk iki romanı Sokaktaki Adam ve Zenciler Birbirine Benzemez'den sonraki romanlarında tarihsel konulara ağırlık vermeye başladı. Bu tür romanlarında öz Türkçe akımına karşı çıktı.


Şiir:

• Duvar (1948)
  
  
• Sisler Bulvarı (1954)
  
  
• Yağmur Kaçağı (1955)
  
  
• Ben Sana Mecburum (1960)
  
  
• Bela Çiçeği (1962)
  
  
• Yasak Sevişmek (1968)
  
  
• Tutkunun Günlüğü (1973)
  
  
• Böyle Bir Sevmek (1977)
  
  
• Elde Var Hüzün (1982)
  
  
• Korkunun Krallığı (1987)
  
  
• Ayrılık Sevdaya Dahil (1993)
  
  
• Kimi Sevsem Sensin (2002)
  

• Sokaktaki Adam (1953)
  
  
• Zenciler Birbirine Benzemez (1957)
  
  
• Kurtlar Sofrası (1963/64)
  
  
• Bıçağın Ucu (1973)
  
  
• Sırtlan Payı (1974)
  
  
• Yaraya Tuz Basmak (1978)
  
  
• Fena Halde Leman (1980)
  
  
• Dersaadet'te Sabah Ezanları (1981)
  
  
• Haco Hanım Vay (1984)
  
  
• O Karanlıkta Biz (1988)
  
  
• Allahın Süngüleri-Reis Paşa (2002)
  
  
• Gâzi Paşa (2005)
  
  
• O Sarışın Kurt (2007)
  

• Yengecin Kıskacı (1999)
  

• Abbas Yolcu (1957)
  
  
• Yanlış Kadınlar Yanlış Erkekler (1985)
  

• Hangi Sol (1970)
  
  
• Hangi Batı (1972)
  
  
• Hangi Seks (1976)
  
  
• Hangi Sağ (1980)
  
  
• Hangi Atatürk (1981)
  
  
• Hangi Edebiyat (1993)
  
  
• Hangi Laiklik (1995)
  
  
• Hangi Küreselleşme (1997)
  

• Faşizmin Ayak Sesleri (1975)
  
  
• Gerçekçilik Savaşı (1980)
  
  
• Batı’nın ‘Deli Gömleği’ (Gazete yazıları, 1981)
  
  
• “İkinci Yeni” Savaşı (1983)
  
  
• Sağım Solum Sobe (Gazete yazıları, 1985)
  
  
• Ulusal Kültür Savaşı (1986)
  
  
• Sosyalizm Asıl Şimdi (1991)
  
  
• Aydınlar Savaşı (1991)
  
  
• Kadınlar Savaşı (1992)
  

• Bir Sap Kırmızı Karanfil (1988)
  
  
• Ufkun Arkasını Görebilmek (1999)
  
  
• Sultan Galiyef (2000)
  
  
• Dönek Bereketi (2002)
  
  
• Yıldız, Hilâl ve Kalpak (2004)
  

• Kanton'da İsyan (Malraux)
  
  
• Umut (Malraux)
  
  
• Basel'in Çanları (Aragon)
  

• Yalnızlar Rıhtımı (Lütfi Akad) (1959)
  
  
• Ateşten Damla (Memduh Ün) (1960)
  
  
• Şoför Nebahat (Metin Erksan) (1960)
  
  
• Devlerin Öfkesi (Nevzat Pesen) (1960)
  
  
• Rıfat Diye Biri (Ertem Göreç) (1962)
  
  
• Ver Elini İstanbul (Aydın Arakon) (1962)
  

• Paranın Kiri (1979)
  

• Sekiz Sütuna Manşet (6 bölüm) (1982)
  
  
• Kartallar Yüksek Uçar (12 bölüm) (1984)
  
  
• Yarın Artık Bugündür (1986)
  
  
• Yıldızlar Gece Büyür (16 bölüm) (1992)
  
  
• Tele-Flaş (13 bölüm) (1993)
  

• 1946 CHP Şiir Yarışması Birinciliği
  
  
• 1974 Türk Dil Kurumu Şiir Ödülü Tutuklunun Günlüğü ile
  
  
• 1975 Yunus Nadi Roman Armağanı Sırtlan Payı ile
  

Ece Ayhan Çağlar (d. 10 Eylül 1931, Datça - ö. 12 Temmuz 2002, İzmir)

1931 yılında Muğla Datça'da doğdu. Asıl adı Ece Ayhan Çağlar. İlk ve orta öğrenimini İstanbul'da tamamladı. 1959'da Ankara Siyasal Bilgiler Fakültesi'ni bitirdikten sonra Gürün, Alaca, Çardak ilçelerinde bir süre kaymakamlık yaptı. 1966'da memurluktan ayrıldı, İstanbul'a gelerek Sinematek'te, Meydan Larousse'da, e Yayınları'nda çalıştı.
Ece Ayhan'ın şiiri üzerinde Enis Batur, Tahta Troya'yı (1981), Ender Erenel Ece Ayhan Sözlüğü'nü, Kemal Yangın-Orhan Alkaya ikilisi ise Çok Eski Adıyladır Sözlüğü'nü hazırladı.


Eserleri ;

• Kınar Hanımın Denizleri (1959)
  
  
• Bakışsız Bir Kedi Kara (1965)
  
  
• Ortodokslular (1968)
  
  
• Devlet ve Tabiat ya da Orta İkiden Ayrılan Çocuklar İçin Şiirler (1973)
  
  
• Yort Savul (Toplu Şiirler, 1977)
  
  
• Zambaklı Padişah (1981)
  
  
• Çok Eski Adıyladır (1982)
  
  
  
  
• Sivil Şiirler (1993)
  
  
• Bütün Yort Savullar (1993)
  
  
• Bütün şiirleri), Son Şiirler (1993)
  

Nâzım Hikmet Ran (15 Ocak 1902 - 3 Haziran 1963), Türk şair ve yazar. "Romantik komünist"[5] ve "romantik devrimci"[6] olarak tanımlanır. Siyasi düşünceleri yüzünden defalarca tutuklanmış ve yetişkin yaşamının büyük bölümünü hapiste ya da sürgünde geçirmiştir. Şiirleri elliden fazla dile çevrilmiş ve eserleri birçok ödül almıştır.Yasaklı olduğu yıllarda Orhan Selim, Ahmet Oğuz, Mümtaz Osman ve Ercüment Er adlarını da kullanmıştır. İt Ürür Kervan Yürür kitabı Orhan Selim imzasıyla çıkmıştır.[7] Türkiye'de serbest nazımın ilk uygulayıcısı ve çağdaş Türk şiirinin en önemli isimlerindendir. Uluslararası bir üne ulaşmıştır ve dünyada 20. yüzyılın en gözde şairleri arasında gösterilmektedir.[8][9]

Şiirleri yasaklanan ve yaşamı boyunca yazdıkları yüzünden 11 ayrı davadan yargılanan Nazım Hikmet, İstanbul, Ankara, Çankırı ve Bursa cezaevlerinde 12 yılı aşkın süre yattı.[9] 1951 yılında Türk vatandaşlığından çıkarıldı; ölümünden 46 yıl sonra, 5 Ocak 2009 tarihli Bakanlar Kurulu kararı ile bu işlem iptal edildi.[9] Mezarı Moskova'da bulunmaktadır.

Cemalettin Seber veya tanınan adıyla Cemal Süreya (1931, Erzincan - 9 Ocak 1990, İstanbul), Türk şair, yazar ve çevirmendir. Türk şiirinde modernist bir hareket olan İkinci Yeni şiirinin öncü şairlerinden biridir. İlk şiir denemelerini ortaokulda eskizlerle, lisede aruzla yapsa da asıl şiir çalışmaları üniversite yıllarında başlamıştır. [i]Üvercinka[/i] (1958), [i]Göçebe[/i] (1965), [i]Beni Öp Sonra Doğur Beni[/i] (1973), [i]Uçurumda Açan[/i] (1984), [i]Sıcak Nal[/i] (1988), [i]Güz Bitigi[/i] (1988) ve [i]Sevda Sözleri[/i] (1990)[not 2] adlarındaki şiir kitaplarının yanı sıra deneme, eleştiri, günlük ve antoloji türlerinde de yazmıştır. Eserlerinde en sık işlediği temalar aşk, kadın, yalnızlık, sosyal ve siyasal eleştiriler, ölüm, tanrı düşüncesi, portreler ve manzum poetikadır. Ayrıca Fransızcadan kırka yakın kitabı Türkçeye çevirmiştir. [i]Onüç Günün Mektupları[/i] (1990) dışında hiçbir yazısı veya şiiri, dergi ve gazetede yayımlanmadan kitaba dönüşmemiştir. Sosyalist bir dünya görüşüne sahip olan Süreya, [i]Papirüs[/i] dergisini çıkarmış ve bu dergide edebî görüşlerini açıklamasının yanı sıra dergiyi bir aydın olarak fikirlerini ortaya koymak için araç olarak kullanmıştır.

11 Haziran 1923 tarihinde Ankara'da doğdu. Asıl adı Halit Özdemir Arun'dur. Babası Mehmet Asaf Şura-yı Devlet'in kurucularındandır. Babasının öldüğü yıl, 1930, Galatasaray Lisesi'nin ilk kısmına girdi. 1941 yılında 11. sınıfta, bir ek sınavla Kabataş Erkek Lisesi'ne geçip 1942 yılında mezun oldu. Hukuk Fakültesi'ne, İktisat Fakültesi'ne (3. sınıfa kadar) ve bir yıl Gazetecilik Fakültesi'ne devam etti. Bu arada [i]Tanin[/i] ve [i]Zaman[/i] gazetelerinde çalıştı ve çeviriler yaptı.
İlk yazısı [i]Servet-i Fünun[/i], [i]Uyanış[/i] dergisinde çıktı. 1951 yılında Sanat Basımevi'ni kurdu ve kitaplarını Yuvarlak Masa Yayınları adı altında yayımladı. 1962'de Mehmet Ali Aybar öncülüğünde kurulan Temel Hakları Yaşatma Derneği'nin kurucularından oldu.[1]
28 Ocak 1981'de hayata veda eden Özdemir Asaf'ın ilk eşi Sabahat Selma Tezakın'dan Seda isimli bir kızı; ikinci eşi Yıldız Moran'dan ise Gün, Olgun ve Etkin adında üç oğlu vardır.

Oğuz Atay, 12 Ekim 1934'te Kastamonu'nun İnebolu ilçesinde dünyaya geldi. Babası, ağır ceza yargıcı ve Cumhuriyet Halk Partisi (CHP) VI. ve VII. dönem Sinop, VIII. dönem Kastamonu vekili Cemil Atay'dır. İlk ve ortaokulu Ankara'da okuyan Atay, 1951'de bugünkü adı Ankara Koleji olan Ankara Maarif Koleji'ni, 1957'de İstanbul Teknik Üniversitesi İnşaat Fakültesi'nden mezun oldu. Askerliğini 1957-59 yılları arasında yaptıktan sonra tamir ve kontrol elemanı olarak Kadıköy vapur iskelesinin yapımında çalıştı. Görevinden istifa ettikten sonra İstanbul Devlet Mühendislik ve Mimarlık Akademisi (şimdiki Yıldız Teknik Üniversitesi) İnşaat Bölümü'nde öğretim üyesi oldu. 1975'te doçent olan Atay, Topografya adlı bir de mesleki kitap yazdı. Çeşitli dergi ve gazetelerde makale ve söyleşileri yayımlandı. Oğuz Atay, [i]Tutunamayanlar[/i]'ın 1971-72'de yayımlanmasından sonra, önemli bir tartışmanın odak noktası oldu. Bu romanıyla 1970 TRT Roman Ödülü'nü kazandı.
Türk edebiyatının en önemli eserlerinden biri olan [i]Tutunamayanlar[/i], eleştirmen Berna Moran tarafından, "hem söyledikleri hem de söyleyiş biçimiyle bir başkaldırı" olarak nitelendirilmiştir. Moran'a göre [i]Tutunamayanlar[/i]'daki edebi yetkinlik, Türk romanını çağdaş roman anlayışıyla aynı hizaya getirmiş ve ona çok şey kazandırmıştır.
Atay'ın büyük etki yaratan eseri [i]Tutunamayanlar[/i]'ı 1973'te yayımladığı [i]Tehlikeli Oyunlar[/i] adlı ikinci romanı izlemiştir. Hikâyelerini [i]Korkuyu Beklerken[/i] başlığı altında toplayan Atay, 1911-1967 yılları arasında yaşamış Prof. Mustafa İnan'ın hayatı konu eden Bir Bilim Adamının Romanı'nı 1975 yılında yayımlamıştır. 1973 yılında yayımlanan [i]Oyunlarla Yaşayanlar[/i] adlı oyunu Devlet Tiyatrosu'nda sahnelenmiştir. Atay, beyninde çıkan bir tümör nedeniyle büyük projesi "Türkiye'nin Ruhu"nu yazamadan 13 Aralık 1977'de, İstanbul'da hayatını kaybetmiştir. Edirnekapı Sakızağacı Mezarlığı'na defnedildi.
Öldükten sonra 1987'de [i]Günlük[/i], 1998'de ise [i]Eylembilim[/i] adlı kitapları yayımlanmıştır. Sağlığında hiçbir kitabı ikinci baskı bile yapamayan Atay'ın kitapları ölümünden sonra büyük ilgi gördü ve defalarca basıldı. Yıldız Ecevit'in hazırladığı Oğuz Atay biyografisi [i]"Ben Buradayım..." - Oğuz Atay'ın Biyografik ve Kurmaca Dünyası[/i] 2005 yılında yayınlandı.
[i]Korkuyu Beklerken eseri 2008 yılında Öteki Tiyatro tarafından tiyatro oyunu olarak sahnelenmiştir.[/i][3] [i]Tehlikeli Oyunlar[/i] romanı, 2009 yılında Seyyar Sahne tarafından aynı adla tiyatro oyunu olarak uyarlanarak sahnelenmeye başlanmış ve hâlen sahnelenmektedir. Bir Bilim Adamının Romanı adlı biyografik eseri de 2012 yılında [i]Bir Bilim Adamının Oyunu: Mustafa İnan[/i] adıyla [i]Te Sahne[/i] tarafından tiyatroya uyarlanarak sahnelenmeye başlanmıştır.
Eserlerinde düşle gerçeğin birbirine karışması, üstkurmacanın kurgunun ana ilkesi olması Oğuz Atay’ı postmodernist roman kategorisinde eser veren ilk yazar yapmıştır.[4] Oğuz Atay, özellikle [i]Tutunamayanlar[/i] romanında, modern şehir yaşamı içinde bireyin yaşadığı yalnızlığı, toplumdan kopuşları ve toplumsal ahlaka, kalıplaşmış düşüncelere yabancılaşan, tutunamayan bireylerin iç dünyasını anlatır. Yapıtları eleştiri, mizah ve ironi barındırır. Kastamonu Valiliği kendisi adına 2007 yılından beri Oğuz Atay Edebiyat ödülleri vermektedir.

[b]II. Abdülhamid[/b] (Osmanlı Türkçesi: عبد الحميد ثانی, [i]`Abdü’l-Ḥamīd-i sânî[/i]; 21 Eylül 1842 - 10 Şubat 1918), Osmanlı İmparatorluğu'nun 34. padişahı ve çöküş sürecindeki devlette mutlak hakimiyet sağlayan son padişah.[1] Tahtta kaldığı yıllarda imparatorluk dağılma dönemini yaşadı; başta Balkanlar olmak üzere çeşitli bölgelerde çıkan isyanlara ve Rusya İmparatorluğu'na karşı kaybedilen 93 Harbi'ne tanıklık etti. 31 Ağustos 1876'da tahta çıktı ve 1908 Jön Türk Devrimi'nden kısa bir süre sonra 27 Nisan 1909'da tahttan indirilene kadar ülkeyi yönetti. Meşrutiyet yanlısı Genç Osmanlılar ile yaptığı anlaşma sonucunda 23 Aralık 1876'da ilk Osmanlı anayasasını ilan etti ve böylece ülkenin demokratikleşme sürecini destekleyeceği izlenimini verdi.[2] Ancak kısa bir süre sonra meclis ile yaşadığı anlaşmazlıkları öne sürerek 1878'de meclisi kapattı. Meclisi kapattıktan sonra gücünü pekiştirerek mutlak hakimiyetini başlattı.